Dawkowanie. Zalecana dawka dobowa to 120 mg (2 kaps. 60 mg) elinzanetantu, przyjmowane przed snem. Należy okresowo oceniać korzyści z leczenia objawowego (np. podczas rutynowych i/lub onkologicznych wizyt kontrolnych), ponieważ zapotrzebowanie na leczenie może być różne u różnych pacjentek lub zmieniać się w czasie. Jednoczesne stosowanie z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4. Zalecana dawka dobowa w przypadku stosowania z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 to 60 mg (1 kaps. 60 mg) elinzanetantu przed snem. Po przerwaniu stosowania umiarkowanego inhibitora (po 3-5 T0,5 inhibitora) elinzanetant należy stosować w standardowej dawce 120 mg raz/dobę. Pominięcie dawki. W przypadku pominięcia dawki następną dawkę należy przyjąć w zaplanowanym czasie następnego dnia. Pacjentki nie powinny przyjmować 2 dawek tego samego dnia w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Osoby w podeszłym wieku. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności elinzanetantu u kobiet >65 lat. Nie można określić zaleceń dotyczących dawkowania dla tej populacji. Zaburzenia czynności wątroby. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentek z łagodnymi (klasa A w skali Childa-Pugha) przewlekłymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie zaleca się stosowania elinzanetantu u pacjentek z umiarkowanymi (klasa B w skali Childa-Pugha) lub ciężkimi (klasa C w skali Childa-Pugha) przewlekłymi zaburzeniami czynności wątroby. Zaburzenia czynności nerek. U pacjentek z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m2) zalecana dawka dobowa wynosi 60 mg (1 kaps. 60 mg) elinzanetantu przed snem. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentek z łagodnymi (eGFR 60-89 ml/min/1,73 m2) zaburzeniami czynności nerek. Dzieci i młodzież. Stosowanie elinzanetantu u dzieci i młodzieży nie jest właściwe we wskazaniu leczenia umiarkowanych do ciężkich VMS związanych z menopauzą lub spowodowanych przez AET.

Kaps. należy przyjmować doustnie, raz/dobę, przed snem. Kaps. należy połykać w całości, popijając wodą. Kaps. nie należy przecinać, żuć ani rozgniatać, ponieważ zawierają oleisty roztw. Kaps. można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od niego, ale nie należy ich przyjmować z grejpfrutem ani sokiem grejpfrutowym.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Stwierdzona lub podejrzewana ciąża.

Inhibitory izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (CYP3A4) mogą zmniejszać klirens elinzanetantu, powodując zwiększenie ekspozycji. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania elinzanetantu z silnymi inhibitorami CYP3A4. W przypadku jednoczesnego stosowania z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 należy zmniejszyć dawkę elinzanetantu. Stosowanie elinzanetantu oceniano w skojarzeniu z AET składającą się z inhibitorów aromatazy lub tamoksyfenu, z agonistami GnRH lub bez nich. Decyzję o leczeniu elinzanetantem kobiet, które otrzymują leki inne niż oceniane w badaniach klinicznych, należy podjąć na podstawie indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Jednoczesne stosowanie hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) zawierającej estrogeny w leczeniu VMS związanych z menopauzą. Nie przeprowadzono badań dotyczących jednoczesnego stosowania elinzanetantu i HTZ zawierającej estrogeny, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania. Mogą być stosowane miejscowe preparaty dopochwowe. Należy wziąć pod uwagę addytywne działanie podawanych jednocześnie produktów zawierających sorbitol (lub fruktozę) oraz pokarmu zawierającego sorbitol (lub fruktozę). Sorbitol zawarty w produktach leczniczych może wpływać na biodostępność innych, podawanych równocześnie drogą doustną, produktów leczniczych. Elinzanetant wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Senność i zmęczenie są prawdopodobnymi działaniami niepożądanymi elinzanetantu. Dlatego należy zalecić pacjentkom zachowanie ostrożności podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, jeśli podczas leczenia elinzanetantem wystąpią u nich takie reakcje.

Elinzanetant jest metabolizowany przez CYP3A4 oraz jest substratem dla białka transportera glikoproteiny P (P-gp). Jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek dobowych itrakonazolu (200 mg), silnego inhibitora CYP3A4, P-gp, i elinzanetantu w dawce 120 mg prowadziło do około 3,3-krotnego zwiększenia Cmax i od 4,6- krotnego do 6,3-krotnego zwiększenia pola pod krzywą (AUC) elinzanetantu. Modelowanie farmakokinetyczne oparte na fizjologii (ang. PBPK) przewiduje, że jednoczesne podanie 120 mg elinzanetantu z umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 erytromycyną powoduje 3,0-krotne zwiększenie AUC i 2,0-krotne zwiększenie Cmax elinzanetantu. PBPK przewiduje, że jednoczesne podanie 60 mg elinzanetantu z umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 erytromycyną powoduje 1,4-krotne zwiększenie AUC i brak zwiększenia Cmax w porównaniu z elinzanetantem w dawce 120 mg w monoterapii. PBPK przewiduje, że jednoczesne podanie 120 mg elinzanetantu ze słabym inhibitorem CYP3A4 cymetydyną spowoduje 1,5-krotne zwiększenie AUC i 1,3-krotne zwiększenie Cmax elinzanetantu. Elinzanetantu nie należy stosować jednocześnie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazolem, klarytromycyną, rytonawirem, kobicystatem lub rybocyklibem). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania elinzanetantu z grejpfrutami (sokiem grejpfrutowym). W przypadku jednoczesnego stosowania z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyną, cyprofloksacyną, flukonazolem, werapamilem) zalecana dawka dobowa elinzanetantu wynosi 60 mg. Nie jest wymagana modyfikacja dawki w przypadku słabych inhibitorów CYP3A4. Elinzanetant jest słabym inhibitorem CYP3A4. Jednoczesne podawanie midazolamu, wrażliwego substratu CYP3A4, i wielokrotnych dawek dobowych elinzanetantu 120 mg powodowało 1,5-krotne zwiększenie Cmax i 1,8-krotne zwiększenie AUC midazolamu. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania elinzanetantu z wrażliwymi substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. cyklosporyna, fentanyl lub takrolimus). Należy przestrzegać odpowiednich zaleceń zawartych w drukach informacyjnych tych substratów CYP3A4.

Produkt jest przeciwwskazany do stosowania w okresie ciąży. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas leczenia produktem należy przerwać leczenie. Brak danych lub istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania elinzanetantu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia. Dla tej populacji zaleca się stosowanie środków niehormonalnych antykoncepcyjnych. Nie wiadomo, czy elinzanetant/metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Na podstawie dostępnych danych farmakodynamicznych dotyczących zwierząt stwierdzono przenikanie elinzanetantu/metabolitów do mleka. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać/wstrzymać podawanie produktu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Brak danych dotyczących wpływu elinzanetantu na płodność ludzi. W badaniu płodności u samic szczurów elinzanetant nie wpływał na płodność.

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi (ł5%) elinzanetantu były w leczeniu VMS związanych z menopauzą: ból głowy (7,8%) i zmęczenie (5,0%); w leczeniu VMS spowodowanych przez AET: zmęczenie (14,2%), senność (9,5%), biegunka (7,1%), depresja (6,2%) i skurcze mięśni (5,2%). Profil bezpieczeństwa elinzanetantu opiera się na danych pochodzących od kobiet, które otrzymały co najmniej 1 dawkę 120 mg elinzanetantu: 1 113 kobiet leczonych z powodu VMS związanych z menopauzą w 3 badaniach klinicznych fazy III (OASIS 1, OASIS 2, OASIS 3) oraz 1 badaniu klinicznym fazy II (SWITCH-1) i 465 kobiet leczonych z powodu VMS spowodowanych AET, w osobnym badaniu klinicznym fazy III (OASIS 4). VMS związane z menopauzą. Zaburzenia układu nerwowego: (często) zawroty głowy, ból głowy, senność. Zaburzenia żołądka i jelit: (często) ból brzucha, biegunka. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: (niezbyt często) zwiększenie AlAT/AspAT. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (często) wysypka; (niezbyt często) reakcje nadwrażliwości na światło. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: (często) skurcze mięśni. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (często) zmęczenie. VMS spowodowane przez AET. Zaburzenia psychiczne: (często) depresja, nastrój depresyjny. Zaburzenia układu nerwowego: (często) zawroty głowy, senność, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Zaburzenia żołądka i jelit: (często) biegunka. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: (często) zwiększenie aktywności AlAT; (niezbyt często) zwiększenie aktywności AspAT. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (często) łysienie; (niezbyt często) reakcje nadwrażliwości na światło. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: (często) skurcze mięśni. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (bardzo często) zmęczenie. W zbiorczych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania do 52 tyg., reakcje nadwrażliwości na światło zgłaszano u 0,4% pacjentek leczonych elinzanetantem oraz u 0,1% pacjentek otrzymujących placebo. W badaniu OASIS 4-52 tyg., reakcje nadwrażliwości na światło zgłaszano u 0,9% pacjentek leczonych elinzanetantem i u 0,6% pacjentek otrzymujących placebo. W zbiorczych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania do 52 tyg., zgłaszano zwiększenie aktywności AlAT u 0,6% pacjentek leczonych elinzanetantem i u 0,5% pacjentek otrzymujących placebo. Zwiększenie aktywności AspAT zgłaszano u 0,4% pacjentek leczonych elinzanetantem i u 0,5% pacjentek otrzymujących placebo. W badaniu OASIS 4-52 tyg., zgłaszano zwiększenie aktywności AlAT u 1,1% pacjentek leczonych elinzanetantem i u 0,6% pacjentek otrzymujących placebo. Zwiększenie aktywności AspAT zgłaszano u 0,6% pacjentek leczonych elinzanetantem i u żadnej z pacjentek otrzymujących placebo.

W badaniach klinicznych z udziałem zdrowych ochotników badano pojedyncze dawki elinzanetantu do 600 mg. Działania niepożądane przy większych dawkach były podobne do obserwowanych przy dawce terapeutycznej, ale występowały nieco częściej i z umiarkowanie większym nasileniem. Bezpieczeństwo stosowania i tolerancja wielokrotnych dawek raz/dobę do 240 mg przez 5 dni były podobne w porównaniu z zalecaną dawką dobową 120 mg elinzanetantu. W przypadku przedawkowania należy ściśle monitorować pacjentkę i rozważyć leczenie wspomagające w zależności od objawów przedmiotowych i podmiotowych. Nie ma specyficznego antidotum na produkt.

Elinzanetant jest niehormonalnym, selektywnym antagonistą receptorów neurokininowych typu 1 (NK-1) i typu 3 (NK-3). Blokuje sygnalizację receptorów NK-1 i NK-3 na neuronach kisspeptyna/neurokinina B/dynorfina (KNDy), co ma na celu normalizację aktywności neuronów zaangażowanych w regulację temperatury i snu. Nie zaobserwowano klinicznie istotnego wydłużenia odstępu QTc po pojedynczym doustnym podaniu elinzanetantu w dawkach do 5 razy większych od maks. zalecanej dawki. U zdrowych kobiet przed menopauzą, które otrzymywały elinzanetant przez 21 dni, wyniki wykazały zmiany stężenia hormonów płciowych w osoczu (np. zależne od dawki zmniejszenie stężenia LH, estradiolu i progesteronu) oraz wydłużenie cyklu miesiączkowego. Zaobserwowane zmiany stężeń żeńskich hormonów płciowych są zgodne z przewidywanym działaniem farmakologicznym elinzanetantu na neurony podwzgórza wydzielające kisspeptynę, neurokininę B i dynorfinę. U kobiet po menopauzie leczonych elinzanetantem obserwowano przemijające zmniejszenie stężenia hormonu luteinizującego (LH). Nie odnotowano istotnych zmian stężenia estrogenów, hormonu folikulotropowego (FSH) i testosteronu w tej populacji. Działania te nie mają znaczenia klinicznego.

1 kaps. miękka zawiera 60 mg elinzanetantu.