Zalecana dawka dla dorosłych to 1 tabl. 50 mg/noc, przyjmowana doustnie wieczorem w ciągu 30 minut przed pójściem spać. Na podstawie oceny klinicznej, niektórzy pacjenci mogą być leczeni dawką 25 mg raz/noc. Maks. zalecana dawka dobowa wynosi 50 mg. Czas trwania leczenia powinien być jak najkrótszy. W ciągu 3 m-cy i następnie okresowo należy ocenić stosowność dalszego leczenia. Dane kliniczne są dostępne dla okresu do 12 m-cy ciągłego leczenia. Leczenie można przerwać bez konieczności wcześniejszego zmniejszenia dawki. Pominięcie dawki. Jeśli pacjent zapomniał przyjąć produkt przed snem, dawki tej nie należy przyjmować w nocy. Zaburzenia czynności wątroby. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana zmiana dawki. W przypadku pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka to 1 tabl. 25 mg raz/noc. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie badano stosowania daridoreksantu i nie jest on zalecany. Zaburzenia czynności nerek. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (w tym ciężkimi) nie jest wymagane dostosowanie dawki. Jednoczesne podawanie z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4. Zalecana dawka w przypadku stosowania umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 to 1 tabl. 25 mg raz/noc. Wieczorem należy unikać spożywania grejpfrutów lub soku grejpfrutowego. Jednoczesne podawanie z substancjami o działaniu depresyjnym na OUN. W razie jednoczesnego podawania z substancjami o działaniu depresyjnym na OUN, może być wymagane dostosowanie dawki produktu i/lub innych produktów leczniczych, na podstawie oceny klinicznej, ze względu na potencjalne działanie addycyjne. Pacjenci w podeszłym wieku. Dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku (> 65 lat) nie jest wymagane. Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania produktu leczniczego u pacjentów w wieku powyżej 75 lat. Brak dostępnych danych dotyczących stosowania produktu leczniczego u pacjentów w wieku powyżej 85 lat. Dzieci i młodzież. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego u dzieci. Dane nie są dostępne.

Produkt można przyjmować wraz z pokarmem lub bez pokarmu. Jednak przyjęcie produktu wkrótce po spożyciu dużego posiłku może zmniejszyć wpływ na zaśnięcie.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Narkolepsja. Podawanie jednocześnie z silnymi inhibitorami cytochromu CYP3A4.

Ze względu na ogólne ryzyko wystąpienia upadków u osób w podeszłym wieku należy ostrożnie stosować daridoreksant w tej populacji, chociaż badania kliniczne nie wykazały wzrostu częstości takich zdarzeń w grupie pacjentów przyjmujących daridoreksant w porównaniu z grupą placebo. Należy zachować ostrożność podczas podawania produktu leczniczego u pacjentów w wieku powyżej 75 lat, ponieważ dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w tej populacji pacjentów są ograniczone. Ponieważ daridoreksant działa poprzez zmniejszenie czuwania, należy ostrzec pacjentów przed ryzykiem związanym z podejmowaniem potencjalnie niebezpiecznych czynności, prowadzenia pojazdów lub obsługi ciężkich maszyn, zwłaszcza podczas pierwszych kilku dni leczenia, chyba że czują się oni w pełni czujni. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego przepisywania produktu z produktami leczniczymi działającymi depresyjnie na OUN ze względu na potencjalne działanie addycyjne, a także rozważyć dostosowanie dawki albo produkt leczniczy, albo stosowanych depresantów OUN. Należy ostrzec pacjentów przed piciem alkoholu podczas leczenia produktem. Podczas przyjmowania daridoreksantu, głównie w pierwszych tygodniach leczenia, może wystąpić paraliż senny (porażenie przysenne), niemożność poruszania się lub mówienia przez kilka minut w czasie przejścia ze snu do stanu czuwania oraz omamy hipnagogiczne/hipnopompiczne (omamy towarzyszące zasypianiu/przebudzeniu), w tym realistyczne i niepokojące wizje. Objawy podobne do łagodnej katapleksji zgłaszano podczas stosowania podwójnych antagonistów receptorów oreksynowych. Lekarze przepisujący produkt powinni wyjaśnić pacjentom charakter tych zdarzeń. W razie wystąpienia takich zdarzeń należy przeprowadzić dalszą ocenę pacjenta i, w zależności od charakteru i nasilenia zdarzeń, rozważyć przerwanie leczenia. U pacjentów z depresją leczonych lekami przeciwdepresyjnymi o działaniu nasennym odnotowano nasilenie depresji i myśli oraz prób samobójczych. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych o działaniu nasennym, produkt należy podawać przy zachowaniu ostrożności u pacjentów wykazujących objawy depresji. W badaniach klinicznych III fazy odnotowano pojedyncze przypadki myśli samobójczych, u osób z wcześniej istniejącą chorobą psychiczną i/lub żyjących w warunkach stresu, we wszystkich grupach terapeutycznych, w tym w grupie placebo. Pacjenci z depresją mogą wykazywać skłonności samobójcze i może być wymagane podjęcie środków zapobiegawczych. Należy zachować ostrożność podczas podawania produktu leczniczego u pacjentów ze współistniejącymi chorobami psychicznymi, ponieważ dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w tej populacji pacjentów są ograniczone. Daridoreksant nie zwiększał częstości występowania bezdechu/spłycenia oddechu ani nie powodował desaturacji tlenowej u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym (od 5 do <30 zdarzeń/godz. snu) ani z ciężkim (ł30 zdarzeń na godz. snu) obturacyjnym bezdechem sennym (OBS). Nie powodował też desaturacji tlenowej u pacjentów z umiarkowaną przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP). Daridoreksant nie był badany u pacjentów z ciężką POChP (FEV1 <40% przewidywanego). Należy zachować ostrożność podczas przepisywania produktu leczniczego pacjentom z ciężką postacią POChP. Nie było dowodów nadużywania ani występowania objawów odstawienia wskazujących na fizyczne uzależnienie po przerwaniu przyjmowania leku w badaniach klinicznych z daridoreksantem u osób z bezsennością. W badaniu podatności na nadużywanie daridoreksantu (50, 100 i 150 mg), przeprowadzanym u osób używających narkotyków w celach rekreacyjnych, u których nie występowała bezsenność (n = 72), daridoreksant (100 mg i 150 mg) wywoływał podobne „odczuwanie przyjemności w związku z przyjmowaniem leku” jak zolpidem (30 mg). Pacjenci nadużywający lub uzależnieni od alkoholu lub innych substancji w wywiadzie mogą być narażeni na większe ryzyko nadużywania produktu leczniczego dlatego należy ich dokładnie monitorować. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby nie zaleca się stosowania produktu leczniczego. Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu/tabl., co znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”. Leki nasenne mają duży wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Randomizowane badanie krzyżowe, prowadzone metodą podwójnie ślepej próby, z grupą kontrolną otrzymującą placebo i grupą otrzymującą aktywne leczenie, oceniało za pomocą symulatora jazdy wpływ nocnego podawania daridoreksant na zdolność prowadzenia pojazdów następnego ranka, 9 h po podaniu dawki zdrowym ochotnikom bez bezsenności, w wieku od 50 lat do 79 lat. Badanie przeprowadzono po 1 nocy (dawka początkowa) i po 4 kolejnych nocach leczenia daridoreksantem w dawce 50 mg. Jako aktywną kontrolę zastosowano zopiklon w dawce 7,5 mg. Rano po podaniu pierwszej dawki, daridoreksant pogarszał zdolność symulowanego prowadzenia pojazdów, co mierzono za pomocą standardowego odchylenia pozycji bocznej (ang. SDLP). Po 4 kolejnych nocach nie wykryto wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów. W obu punktach czasowych zopiklon znacząco pogarszał zdolność symulowanego prowadzenia pojazdów. Pacjentów należy ostrzec przed ryzykiem związanym z podejmowaniem potencjalnie niebezpiecznych czynności, prowadzenia pojazdów lub obsługi ciężkich maszyn (szczególnie podczas pierwszych kilku dni leczenia), chyba że czują się oni w pełni czujni. W celu zminimalizowania tego ryzyka zaleca się przestrzeganie odstępu około 9 h między przyjęciem leku a prowadzeniem pojazdu lub obsługą maszyn.

U zdrowych uczestników, jednoczesne podawanie daridoreksantu w dawce 25 mg z diltiazemem, który jest umiarkowanym inhibitorem CYP3A4, (240 mg raz/dobę) zwiększyło parametry ekspozycji daridoreksantu AUC i Cmax o, odpowiednio, 2,4 raza i 1,4 raza. U pacjentów przyjmujących umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycynę, cyprofloksacynę, cyklosporynę) zalecana dawka produktu leczniczego wynosi 25 mg. Nie przeprowadzono badań klinicznych z silnym inhibitorem cytochromu CYP3A4. Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazol, klarytromycyna, rytonawir) jest przeciwwskazane. Wieczorem należy unikać spożywania grejpfrutów lub soku grejpfrutowego. U zdrowych uczestników jednoczesne podawanie z efawirenzem (600 mg raz/dobę), umiarkowanym lekiem indukującym aktywność CYP3A4, powodowało zmniejszenie parametrów ekspozycji AUC i Cmax o, odpowiednio, 61% i 35%. Na podstawie tych wyników stwierdzono, że jednoczesne stosowanie z umiarkowanym lub silnym lekiem indukującym aktywność CYP3A4 znacznie zmniejsza ekspozycję na działanie daridoreksantu, co może zmniejszać jego skuteczność. Wchłanianie daridoreksantu jest uzależnione od odczynu pH. U zdrowych uczestników jednoczesne podawanie daridoreksantu z famotydyną (w dawce 40 mg), inhibitorem wydzielania kwasu żołądkowego, zmniejszało wartość Cmax daridoreksantu o 39%, podczas gdy wartość AUC pozostała niezmieniona. Nie jest wymagane dostosowanie dawki w przypadku jednoczesnego podawania produktu leczniczego z lekami zmniejszających ilość kwasu żołądkowego. W zdrowych uczestników jednoczesne podawanie daridoreksantu z 20 mg cytalopramu, selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), nie miało istotnego klinicznie wpływu na PK daridoreksantu w dawce 50 mg. W badaniu klinicznym przeprowadzanym z udziałem zdrowych uczestników otrzymujących daridoreksant i midazolam, wrażliwy substrat CYP3A4, daridoreksant w dawce 25 mg nie wpływał na PK midazolamu, co wskazuje na brak indukcji lub hamowania aktywności CYP3A4 w przypadku tej dawki. W badaniu klinicznym przeprowadzanym z udziałem zdrowych uczestników otrzymujących daridoreksant w dawce 50 mg i midazolam, ekspozycja (AUC) na midazolam wzrosła o 42%, co wskazuje na łagodne hamowanie aktywności CYP3A4. Należy zachować ostrożność w razie jednoczesnego podawania produktu leczniczego w dawce 50 mg z wrażliwymi substratami cytochromu CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. symwastatyną w wysokich dawkach, takrolimusem). W tym samym badaniu daridoreksant w dawce 50 mg podawany przez 7 dni nie wywoływał indukcji CYP3A4, stąd też środki antykoncepcyjne mogą być podawane jednocześnie z produktem leczniczym. W badaniu klinicznym przeprowadzanym z udziałem zdrowych uczestników otrzymujących daridoreksant i warfarynę, wrażliwy substrat CYP2C9, daridoreksant w dawce 50 mg nie wpływał na PK ani PD warfaryny, wskazując na brak wpływu na CYP2C9. Substraty CYP2C9 można podawać z produktem leczniczym bez konieczności dostosowania dawki. W badaniach klinicznych przeprowadzanych z udziałem zdrowych uczestników otrzymujących daridoreksant w dawce 25 mg i 50 mg oraz rozuwastatynę (substrat BCRP), daridoreksant nie wpływał na PK rozuwastatyny, co wskazuje na brak hamowania aktywności BCRP. Substraty BCRP można podawać z produktem leczniczym bez konieczności dostosowania dawki. W badaniu kliniczym przeprowadzanym z udziałem zdrowych uczestników otrzymujących daridoreksant w dawce 50 mg i eteksylan dabigatranu, wrażliwy substrat P-gp, AUC oraz Cmax dabigatranu wzrosły odpowiednio o 42% i 29%, wskazując na łagodne hamowanie aktywności P-gp. Jednoczesne podawanie produktu leczniczego z substratami P-gp o wąskim indeksie terapeutycznym (np. digoksyną) wymaga zachowania ostrożności. U zdrowych uczestników jednoczesne spożycie alkoholu prowadziło do przedłużonego wchłaniania daridoreksantu (tmax zwiększony o 1,25 h). Narażenie na działanie daridoreksantu (wartości Cmax i AUC) i t1 nie uległy zmianie. U zdrowych uczestników jednoczesne podawanie 50 mg daridoreksantu nie wpłynęło na PK cytalopramu w stanie stacjonarnym. Jednoczesne podawanie 50 mg daridoreksantu z alkoholem prowadziło do addytywnego wpływu na sprawność psychoruchową. Nie zaobserwowano istotnej interakcji u zdrowych uczestników w zakresie sprawności psychoruchowej, gdy 50 mg daridoreksantu podawano jednocześnie z 20 mg cytalopramu w stanie stacjonarnym. Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Brak danych dotyczących stosowania daridoreksantu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na reprodukcję. Produktu nie stosować w okresie ciąży, chyba, że stan kliniczny kobiety wymaga podawania daridoreksantu. Dostępne dane z badania laktacji z udziałem 10 zdrowych kobiet karmiących piersią otrzymujących 50 mg daridoreksantu wskazują, że zawartość daridoreksantu w mleku ludzkim jest niewielka; do mleka matki wydzielane jest 0,02% dawki daridoreksantu. Nie można wykluczyć ryzyka nadmiernej senności u niemowląt karmionych piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Brak danych dotyczących wpływu daridoreksantu na płodność u ludzi. Badania na zwierzętach nie wskazują na działanie na płodność mężczyzn i kobiet.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy i senność. Większość odnotowanych działań niepożądanych miała charakter łagodny lub umiarkowany. Nie zaobserwowano dowodów na związek pomiędzy wielkością dawki z częstością lub nasileniem działań niepożądanych. Profil działań niepożądanych u uczestników w podeszłym wieku był zgodny z profilem działań niepożądanych u młodszych uczestników. Poniżej przedstawiono działania niepożądane, które wystąpiły w badaniach 1 i 2 oraz były zgłaszane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Bezpieczeństwo stosowania daridoreksantu oceniono w 3 badaniach klinicznych III fazy prowadzonych z grupą kontrolną otrzymującą placebo. Łącznie 1847 uczestników (w tym około 40% uczestników w podeszłym wieku (ł65 lat)) otrzymywało daridoreksant w dawce 50 mg (N = 308); 25 mg (N = 618); 10 mg (N = 306) lub placebo (N = 615). Łącznie 576 uczestników było leczonych daridoreksantem przez co najmniej 6 m-cy, a 331 uczestników przez co najmniej 12 m-cy. Zaburzenia układu immunologicznego: (niezbyt często) nadwrażliwość (w tym wysypka, pokrzywka). Zaburzenia psychiczne: (niezbyt często) omamy, nietypowe sny, koszmary senne, somnambulizm. Zaburzenia układu nerwowego: (często) ból głowy, senność, zawroty głowy; (niezbyt często) porażenie przysenne. Zaburzenia żołądka i jelit: (często) nudności. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (często) zmęczenie. Senność zgłaszano u 3% i 2% uczestników leczonych daridoreksantem, odpowiednio, w dawce 25 mg i 50 mg, w porównaniu do 2% u uczestników otrzymujących placebo. Porażenie przysenne (paraliż senny) zgłaszano u 0,5% i 0,3% uczestników leczonych daridoreksantem, odpowiednio, w dawce 25 mg i 50 mg, w porównaniu do braku zgłoszeń w grupie placebo. Omamy hipnagogiczne i hipnopompiczne zgłaszano u 0,6% uczestników leczonych daridoreksantem w dawce 25 mg, w porównaniu do braku zgłoszeń w grupie leczonej daridoreksantem w dawce 50 mg i w grupie placebo. Porażenie przysenne i omamy występują głównie w pierwszych tygodniach leczenia.

W badaniach farmakologicznych zdrowym uczestnikom podawano pojedyncze dawki do 200 mg daridoreksantu (4-krotność zalecanej dawki). W dawkach przekraczających dawki terapeutyczne obserwowano działania niepożądane obejmujące senność, osłabienie mięśni, zaburzenia uwagi, męczliwość, ból głowy i zaparcia. Nie ma swoistego antidotum dla daridoreksantu. W razie przedawkowania należy zapewnić ogólne leczenie objawowe i wspomagające, a pacjenci powinni być objęci ścisłą obserwacją. Ponieważ daridoreksant w dużym stopniu wiąże się z białkami, jest mało prawdopodobne skuteczne usuwanie go za pomocą dializy.

Daridoreksant jest podwójnym antagonistą receptorów oreksynowych, działającym zarówno na receptor oreksyny 1, jak i receptor oreksyny 2 i równie silnie w obu przypadkach. Neuropeptydy oreksyny (oreksyna A i oreksyna B) działają na receptory oreksyny, promując stan czuwania. Daridoreksant antagonizuje aktywację receptorów oreksynowych poprzez neuropeptydy oreksyny i w konsekwencji zmniejsza wybudzanie, pozwalając na zaśnięcie, przy tym nie zmieniając proporcji faz snu (ocenianej za pomocą zapisu elektroencefalograficznego u gryzoni lub polisomnografii u pacjentów z bezsennością).

1 tabl. powl. zawiera chlorowodorek daridoreksantu odpowiadający 25 mg lub 50 mg daridoreksantu.