Leczenie produktem leczniczym jest rozpoczynane i monitorowane przez lekarza doświadczonego w leczeniu szpiczaka mnogiego. Zalecane leczenie wspomagające. Pacjentów należy poddać badaniu okulistycznemu (w tym badaniu ostrości wzroku i badaniu z użyciem lampy szczelinowej), które powinien wykonać okulista, przed podaniem każdej z pierwszych 4 dawek produktu leczniczego, a następnie zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Dawkowanie. Podawanie produktu leczniczego powinno być kontynuowane zgodnie z zalecanym schematem do momentu progresji choroby lub wystąpienia niemożliwej do zaakceptowania toksyczności. Produkt leczniczy jest podawany w skojarzeniu z innymi terapiami. Informacje dotyczące produktów leczniczych podawanych z produktem leczniczym patrz ChPL oraz odpowiednie ChPL. Zalecany schemat początkowej dawki produktu leczniczego w skojarzeniu z innym terapiami. Terapia skojarzona w połączeniu z bortezomibem i deksametazonem (BVd) (długość cyklu = 3 tyg.): 2,5 mg/kg podawane raz na 3 tyg. Terapia skojarzona w połączeniu z pomalidomidem i deksametazonem (BP) (długość cyklu = 4 tyg.): cykl 1: 2,5 mg/kg podawane raz, cykl 2 i kolejne: 1,9 mg/kg podawane raz/4 tyg., szczegóły patrz ChPL. W przypadku pominięcia zaplanowanej dawki produktu leczniczego z innego powodu niż działania niepożądane, zalecane jest wznowienie leczenia produktem leczniczym w następnym zaplanowanym cyklu leczenia. W przypadku pominięcia zaplanowanej dawki produktu leczniczego z powodu działań niepożądanych, zalecane jest wznowienie leczenia produktem leczniczym w następnym zaplanowanym cyklu leczenia po ustąpieniu działań niepożądanych. Modyfikacje dawkowania. Modyfikacje dawki są wymagane u niemal wszystkich pacjentów w celu zapewnienia bezpieczeństwa i tolerancji. Schemat zmniejszania dawki produktu leczniczego, skojarzenie z bortezomibem i deksametazonem. Zalecany schemat dawki początkowej: 2,5 mg/kg co 3 tyg. Pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 1,9 mg/kg co 3 tyg. Drugi poziom zmniejszenia dawki: NA, szczegóły patrz ChPL. Schemat zmniejszania dawki produktu leczniczego, skojarzenie z pomalidomidem i deksametazonem. Zalecany schemat dawki początkowej: 2,5 mg/kg raz w cyklu 1 a następnie 1,9 mg/kg co 4 tyg. od cyklu 2. Pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 1,9 mg/kg co 8 tyg. Drugi poziom zmniejszenia dawki: 1,4 mg/kg co 8 tyg, szczegóły patrz ChPL. Działania niepożądane dotyczące oczu. Zdarzenia dotyczące oczu oceniano na podstawie wyniku badania okulistycznego obejmującego połączenie oceny zmian w obrębie rogówki i najlepszej skorygowanej ostrości wzroku (ang. BCVA). Lekarz prowadzący powinien zapoznać się z wynikami badania okulistycznego pacjenta przed ustaleniem dawki produktu leczniczego. Zmiany w obrębie rogówki mogą występować z lub bez zmian BCVA. Nasilenie działania niepożądanego dotyczącego oczu jest określane w oparciu o działanie zaobserwowane w oku bardziej dotkniętym zmianami, ponieważ nasilenie objawów może być różne w obu oczach. Ważne jest, aby podczas szacowania redukcji i opóźnienia dawki lekarz brał pod uwagę nie tylko zmiany dotyczące rogówki, ale także zmiany ostrości wzroku i zgłaszane objawy. Nie należy ponownie zwiększać dawki po jej redukcji z powodu działań niepożądanych dotyczących oczu. Ponowne zwiększenie dawki po jej redukcji z powodu działań niepożądanych niedotyczących oczu, jeśli dotyczy, powinno następować w oparciu o ocenę kliniczną. Zalecane modyfikacje dawkowania w razie wystąpienia działań niepożądanych. Zaburzenia oka. Nasilenie łagodne (Stopień 1.). Wyniki badania rogówki: łagodna powierzchowna, punktowa keratopatia ze stwierdzonym pogorszeniem w stosunku do stanu przed rozpoczęciem leczenia, objawowa lub bezobjawowa. Zmiana w BCVA: pogorszenie ostrości widzenia o 1 linię na tablicach Snellena w stosunku do stanu przed rozpoczęciem leczenia; zalecane modyfikacje dawkowania: kontynuowanie leczenia z zastosowaniem dotychczasowej dawki. Nasilenie umiarkowane (Stopień 2.). Wyniki badania rogówki: umiarkowana powierzchowna, punktowa keratopatia, niejednolite złogi przypominające mikrocysty, obwodowe podnabłonkowe zmętnienie rogówki, lub nowe obwodowe zmętnienia miąższu rogówki. Zmiana w BCVA: pogorszenie ostrości widzenia o 2 linie w stosunku do stanu przed rozpoczęciem leczenia (i ostrość wzroku w skali Snellena nie gorsza niż 20/200). Lub, ciężkie (Stopień 3.). Wyniki badania rogówki: ciężka powierzchowna, punktowa keratopatia, rozproszone złogi przypominające mikrocysty obejmujące centralną część rogówki, centralne podnabłonkowe zmętnienie rogówki, lub nowe centralne zmętnienia miąższu rogówki. Zmiana w BCVA: pogorszenie ostrości widzenia o 3 linie w stosunku do stanu przed rozpoczęciem leczenia (i ostrość wzroku w skali Snellena nie gorsza niż 20/200); zalecane modyfikacje dawkowania: przerwać leczenie do czasu zmniejszenia nasilenia objawów stwierdzonych w badaniu rogówki i zmian w BCVA do łagodnego lub ich ustąpienia. Wznowić leczenie zgodnie z pierwszym poziomem zmniejszenia dawki. Jeśli przed rozpoczęciem cyklu 2 dla BPd zostanie stwierdzona toksyczność, należy w cyklu 2 i wszystkich następnych cyklach stosować dawkę 1,9 mg/kg co 4 tyg. Uszkodzenie nabłonka rogówki takie jak owrzodzenie rogówki lub zmiany w BCVA z ostrością wzroku gorszą niż 20/200 (Stopień 4). Wyniki badania rogówki: uszkodzenie nabłonka rogówki takie jak owrzodzenie rogówki. Zmiana w BCVA: pogorszenie ostrości wzroku w skali Snellena do gorszej niż 20/200); zalecane modyfikacje dawkowania: przerwać leczenie do czasu zmniejszenia nasilenia objawów stwierdzonych w badaniu rogówki i zmian w BCVA do łagodnego lub ich ustąpienia. Wznowić leczenie zgodnie z pierwszym poziomem zmniejszenia dawki (level 1) dla BVd i zgodnie z drugim poziomem zmniejszenia dawki (level 2) dla BPd, jeśli dotyczy. W razie ulegających nasileniu objawów niepoddających się odpowiedniemu postępowaniu, należy rozważyć trwałe zaprzestanie leczenia. Małopłytkowość. Nasilenie Stopień 3.; zalecane modyfikacje dawkowania: bez krwawienia: u pacjentów stosujących dawkę 2,5 mg/kg mc., zmniejszyć dawkę produktu do 1,9 mg/kg mc. Dla BVd można rozważyć powrót do poprzedniej dawki, jeśli właściwe, gdy małopłytkowość powróci do Stopnia 2. lub niższego. U pacjentów stosujących dawkę 1,9 mg/kg mc., lub niższą kontynuować leczenie z zastosowaniem dotychczasowej dawki. Z krwawieniem: wstrzymać leczenie do uzyskania poprawy do Stopnia 2. lub niższego. U pacjentów stosujących poprzednio dawkę 2,5 mg/kg mc., wznowić stosowanie w dawce 1,9 mg/kg mc. U pacjentów stosujących dawkę 1,9 mg/kg mc., lub niższą wznowić leczenie z zastosowaniem dotychczasowej dawki. Należy rozważyć zastosowanie leczenia wspomagającego (np. transfuzji) zgodnie ze wskazaniem klinicznym i lokalną praktyką. Nasilenie Stopień 4.; zalecane modyfikacje dawkowania: przerwać stosowanie produktu. Rozważyć wznowienie po powrocie małopłytkowości do stopnia 3. lub niższego, i tylko w przypadku braku czynnego krwawienia w momencie wznowienia leczenia. U pacjentów stosujących poprzednio dawkę 2,5 mg/kg mc., wznowić stosowanie Blenrep w dawce 1,9 mg/kg mc. U pacjentów stosujących dawkę 1,9 mg/kg mc., lub niższą wznowić leczenie z zastosowaniem dotychczasowej dawki. Reakcje związane z inf. Nasilenie Stopień 2.; zalecane modyfikacje dawkowania: przerwać inf. i zapewnić leczenie wspomagające. Po redukcji nasilenia objawów do Stopnia 1. lub niższego, kontynuować infuzję z szybkością zmniejszoną co najmniej o 50% i rozważyć premedykację. Nasilenie Stopnia 3.; zalecane modyfikacje dawkowania: przerwać inf. i zapewnić leczenie wspomagające. Po ustąpieniu objawów, kontynuować infuzję ze zmniejszoną szybkością. Przy następnej infuzji rozważyć premedykację. Nasilenie Stopnia 4.; zalecane modyfikacje dawkowania: trwale zaprzestać stosowania produktu. W razie wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub zagrażającej życiu reakcji związanej z inf., zaprzestać podawania wlewu i wszcząć odpowiednie działania ratunkowe. Zapalenie płuc. Nasilenie Stopnia ł3.; zalecane modyfikacje dawkowania: Trwale zaprzestać stosowania produktu. Inne działania niepożądane. Nasilenie Stopnia 3.; zalecane modyfikacje dawkowania: przerwać stosowanie produktu do czasu zmniejszenia nasilenia objawów do Stopnia 1. lub niższego. U pacjentów stosujących poprzednio dawkę 2,5 mg/kg mc., wznowić stosowanie produktu w dawce 1,9 mg/kg mc. U pacjentów stosujących dawkę 1,9 mg/kg mc. lub niższą, kontynuować leczenie z zastosowaniem dotychczasowej dawki. Nasilenie Stopnia 4.; zalecane modyfikacje dawkowania: rozważyć trwałe zaprzestanie stosowania produktu. W przypadku kontynuacji leczenia, wstrzymać stosowanie produktu do czasu zmniejszenia nasilenia objawów do Stopnia 1. lub niższego. U pacjentów stosujących poprzednio dawkę 2,5 mg/kg mc., wznowić stosowanie produktu w dawce 1,9 mg/kg mc. U pacjentów stosujących dawkę 1,9 mg/kg mc., lub niższą kontynuować leczenie z zastosowaniem dotychczasowej dawki, szczegóły patrz ChPL. Pacjenci w podeszłym wieku. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w wieku 65 lat lub starszych. Zaburzenia czynności nerek. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi (eGFR 60-89 ml/min), umiarkowanymi (eGFR 30-59 ml/min), ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGRF <30 ml/min niewymagającymi stosowania dializ) lub ze schyłkową niewydolnością nerek (eGRF <15 ml/min wymagającymi stosowania dializ). Zaburzenia czynności wątroby. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (stężenie bilirubiny całkowitej przekraczające górną granicę normy [GGN], ale nie większe niż 1,5 × GGN i jakakolwiek aktywność aminotransferazy asparaginianowej [AspAT] lub stężenie bilirubiny całkowitej ŁGGN z aktywnością AspAT >GGN). Istnieją ograniczone dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (stężenie bilirubiny całkowitej większe niż 1,5 × GGN do Ł3,0 × GGN i jakakolwiek aktywność AspAT) i brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stężenie bilirubiny całkowitej większe niż 3,0 × GGN i jakakolwiek aktywność AspAT) do wydania zaleceń dotyczących dawkowania. Produkt leczniczy może być stosowany u tych pacjentów tylko wtedy gdy potencjalne korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem. Mc. Dawka produktu leczniczego jest określana na podstawie początkowej mc. i badania dotyczyły pacjentów o mc. 37-170 kg. W przypadku zmiany mc. >10%, należy ponownie obliczyć dawkę w oparciu o aktualną mc. w momencie dawkowania. Dzieci i młodzież. Produkt leczniczy nie ma odpowiedniego zastosowania w leczeniu nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego u dzieci i młodzieży.

Produkt leczniczy jest przeznaczony do podawania wyłącznie w inf. doż. przez około 30 minut z zastosowaniem pompy infuzyjnej i zestawu do inf. wykonanego z polichlorku winylu lub poliolefin. W przypadku wystąpienia reakcji związanej z inf. (IRR) czas podawania może być wydłużony powyżej 30 minut, pod warunkiem, że całkowity czas obejmujący przygotowanie i podanie dawki, nie przekroczy dozwolonego 6-godz. okresu. Produktu leczniczego nie wolno podawać we wstrzyknięciu dożylnym lub bolusie. Produkt leczniczy musi być rozcieńczony przed podaniem. Filtrowanie roztw. po rozcieńczeniu nie jest wymagane, jednak jeśli roztw. po rozcieńczeniu jest filtrowany, zaleca się zastosowanie filtru polieterosulfonowego (PES) o wielkości porów 0,2 µm lub 0,22 µm. W celu zapoznania się z instrukcją rozcieńczania, ostrzeżeniami przed przygotowaniem lub podaniem produktu leczniczego, obsługą i utylizacją fiolek, szczegóły patrz ChPL.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Działania niepożądane dotyczące oczu (np.: niewyraźne widzenie, suchość oka, podrażnienie oka, światłowstręt) obserwowano podczas stosowania produktu. Najczęściej zgłaszane wyniki badania rogówki obejmują punktową powierzchowną keratopatię, zmiany nabłonkowe przypominające mikrocysty i zmętnienie, z towarzyszącymi lub nie zmianą ostrości wzroku, lub objawami. Klinicznie istotne zmiany ostrości wzroku mogą powodować trudności w prowadzeniu pojazdów lub obsługiwaniu maszyn. Pacjentom należy zalecić, aby w przypadku wystąpienia objawów dotyczących wzroku czasowo unikali wykonywania czynności takich, jak prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn oraz aby niezwłocznie zgłaszali wszelkie zmiany w widzeniu. Zaleca się regularne monitorowanie okulistyczne. Lekarz powinien także zachęcać pacjentów do zgłaszania jakichkolwiek objawów dotyczących oczu. Badanie okulistyczne, w tym badanie ostrości wzroku i badanie z użyciem lampy szczelinowej, należy przeprowadzić przed podaniem każdej z pierwszych 4 dawek produktu leczniczego i podczas całej terapii zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Pacjentom należy zalecić stosowanie sztucznych łez niezawierających konserwantów przynajmniej 4 x/dobę podczas leczenia. Pacjenci powinni unikać stosowania soczewek kontaktowych do czasu zakończenia leczenia. Opatrunkowe soczewki kontaktowe mogą być stosowane zgodnie z zaleceniem okulisty. U pacjentów, u których stwierdzono zmiany w badaniu rogówki (keratopatie takie jak powierzchowna, punktowa keratopatia lub złogi przypominające mikrocysty) z równocześnie występującą lub nie zmianą ostrości wzroku mogą wymagać modyfikacji dawkowania (opóźnienie podania i/lub zmniejszenie dawki) lub zakończenia leczenia, w zależności od nasilenia objawów. Zgłaszano przypadki zmian w podnabłonkowym splocie nerwowym rogówki (np. fragmentacja włókien nerwowych i utrata włókien nerwowych) powodujące niedoczulicę rogówki, oraz przypadki owrzodzeń rogówki (wrzodziejące i infekcyjne zapalenie rogówki). W takich przypadkach należy pilnie wdrożyć leczenie zgodnie ze wskazaniami klinicznymi pod nadzorem okulisty. Leczenie produktem należy przerwać do czasu wyleczenia owrzodzenia rogówki. Zdarzenia związane ze zmniejszoną liczbą płytek krwi (małopłytkowość i zmniejszenie liczby płytek krwi) były zgłaszane podczas stosowania produktu leczniczego. Małopłytkowość może prowadzić do ciężkich krwawień, w tym krwawień z przewodu pokarmowego i krwawień śródczaszkowych. Parametry pełnej morfologii krwi z rozmazem i liczbą płytek krwi powinny być często monitorowane przez cały okres leczenia. U pacjentów z małopłytkowością Stopnia 3. lub 4., lub przyjmujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe może być konieczne częstsze wykonywanie badań i opóźnianie podania lub zmniejszenie dawki. Leczenie wspomagające (np. przetoczenie płytek krwi) może być wdrożone zgodnie ze standardową praktyką medyczną. Podczas stosowania produktu leczniczego obserwowano reakcje związane z inf. (ang. IRR). Większość IRR było Stopnia 1. lub 2. i zostało wyleczonych tego samego dnia. Jeśli podczas podawania wystąpią reakcje związane z infuzją Stopnia 2. lub wyższego, należy zmniejszyć szybkość wlewu lub przerwać infuzję, w zależności od nasilenia objawów. Należy wdrożyć odpowiednie leczenie i kontynuować infuzję ze zmniejszoną szybkością, jeśli stan pacjenta jest stabilny. Jeśli wystąpią IRR Stopnia 2. lub wyższego, przed kolejnymi infuzjami należy rozważyć premedykację. Po zastosowaniu produktu obserwowano przypadki nieinfekcyjnego zapalenia płuc, w tym zakończone zgonem. Pacjenci z nowymi lub nasilającymi się objawami płucnymi o nieznanej etiologii (np. kaszel, duszność) muszą być poddani ocenie w celu wykluczenia ewentualnego nieinfekcyjnego zapalenia płuc. W przypadku podejrzenia wystąpienia nieinfekcyjnego zapalenia płuc Stopnia 3. lub wyższego, zalecane jest zaprzestanie stosowania produktu leczniczego i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Reaktywacja wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV) może wystąpić u pacjentów leczonych produktami leczniczymi skierowanymi bezpośrednio przeciwko limfocytom B, w tym produktem leczniczym, i w niektórych przypadkach może skutkować wystąpieniem piorunującego zapalenia wątroby, niewydolności wątroby, i zgonu. Pacjenci z pozytywnym wynikiem serologicznym HBV muszą być monitorowani klinicznie i laboratoryjnie w celu wykrycia oznak reaktywacji HBV zgodnie z zaleceniami klinicznymi. U pacjentów aktualnie leczonych, u których stwierdzono reaktywację HBV, leczenie produktem leczniczym musi być przerwane i pacjenci muszą być leczeni zgodnie z zaleceniami klinicznymi. Ten produkt leczniczy zawiera polisorbat 80 (E433), który może powodować reakcje alergiczne. Każda fiol. 70 mg zawiera 0,28 mg polisorbatu 80 (E433) w 1,4 ml roztw. gotowego do pobrania, a każda fiol. 100 mg zawiera 0,4 mg polisorbatu 80 (E433) w 2 ml roztw. gotowego do pobrania. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu/dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”. Produkt leczniczy wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci muszą być poinformowani o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn podczas stosowania produktu leczniczego, ponieważ może on wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn z powodu wpływu na ostrość wzroku i inne działania niepożądane dotyczące oczu.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Na podstawie dostępnych danych in vitro i pochodzących z badań klinicznych, ryzyko farmakokinetycznych i farmakodynamicznych interakcji belantamabu mafodotin z innymi produktami leczniczymi jest niewielkie. Kliniczne oceny farmakokinetyczne belantamabu mafodotin w skojarzeniu z bortezomibem, lenalidomidem, pomalidomidem i/lub deksametazonem nie wykazały klinicznie istotnych interakcji „lek-lek” między belantamabem mafodotin a tymi drobnocząsteczkowymi produktami leczniczymi.

Przed rozpoczęciem leczenia produktem u kobiet w wieku rozrodczym musi zostać wykonany test ciążowy. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia produktem i przez co najmniej 4 m-ce po przyjęciu ostatniej dawki. Mężczyźni mający partnerki w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia produktem i przez co najmniej 6 m-cy po przyjęciu ostatniej dawki. Brak danych dotyczących stosowania belantamabu mafodotin u kobiet w ciąży. Na podstawie mechanizmu działania składnika cytotoksycznego, monometylo-aurystatyny F (MMAF), belantamab mafodotin po podaniu u kobiet w ciąży może powodować uszkodzenia zarodka i płodu. Wiadomo, że ludzkie immunoglobuliny G (IgG) przenikają przez barierę łożyskową, i z tego powodu belantamab mafodotin, będący IgG, może być przekazywany przez matkę rozwijającemu się płodowi. Produkt leczniczy nie jest zalecany do stosowania u kobiet w ciąży, chyba że korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym ryzykiem dla płodu. W razie konieczności wdrożenia leczenia u kobiety w ciąży, musi być ona wyraźnie poinformowana o możliwym zagrożeniu dla płodu. Nie wiadomo, czy belantamab mafodotin przenika do mleka ludzkiego. Immunoglobulina G (IgG) jest obecna w mleku ludzkim w niewielkich ilościach. Ponieważ belantamab mafodotin jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG i mając na względzie jego mechanizm działania, może on potencjalnie powodować ciężkie działania niepożądane u noworodków karmionych piersią przez leczone matki. Produkt leczniczy nie jest przeznaczony do stosowania w czasie karmienia piersią i należy unikać karmienia piersią przez co najmniej 3 m-ce po przyjęciu ostatniej dawki produktu leczniczego. Na podstawie wyników badań na zwierzętach i mechanizmu działania, belantamab mafodotin może zaburzać płodność u kobiet i mężczyzn w wieku rozrodczym. Z tego względu kobietom w wieku rozrodczymi i mężczyznom leczonym produktem, którzy w przyszłości mogą planować posiadanie dzieci, lekarz może doradzić w sprawie zachowania płodności.

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi (jakiegokolwiek stopnia) były zmiany stwierdzane w badaniu rogówki (w tym keratopatia (84%), zmniejszenie ostrości wzroku (81%), małopłytkowość (62%), niewyraźne widzenie (52%), suchość oka (36%), uczucie ciała obcego w oku (32%), światłowstręt (30%), podrażnienie oka (28%), neutropenia (27%), niedokrwistość (23%) biegunka (23%) neuropatie (23%) i ból oka (21%). Najczęściej obserwowanymi ciężkimi działaniami niepożądanymi były zapalenie płuc (9%), gorączka (4%), COVID-19 (3%), zapalenie płuc związane z COVID-19 (3%) i małopłytkowość (2%). Odsetek badanych, u których przerwano leczenie z powodu działań niepożądanych wyniósł 24%. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi prowadzącymi do zaprzestania leczenia były zdarzenia dotyczące oka (7%). Częstość zmniejszania dawki z powodu działań niepożądanych wyniosła 63%. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi prowadzącymi do zmniejszenia dawki były zdarzenia dotyczące oka (39%), małopłytkowość (12%) zmniejszenie liczby płytek krwi (6%), bezsenność (5%), obwodowa neuropatia czuciowa (5%), neuropatia obwodowa (5%), neutropenia (4%), zmęczenie (3%), zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych (2%). Częstość opóźniania podania dawki leczenia z powodu działań niepożądanych wyniosła 83%. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi prowadzącymi do opóźnienia podania dawki były zdarzenia dotyczące oka (67%), małopłytkowość (16%), COVID-19 (11%), zmniejszona liczba płytek krwi (8%), neutropenia (8%), zakażenie górnych dróg oddechowych (7%), zapalenie płuc (7%), biegunka (4%), gorączka (4%), zmniejszona liczba granulocytów obojętnochłonnych (4%), obwodowa neuropatia czuciowa (4%), zapalenie oskrzeli (3%), zapalenie płuc związane z COVID-19 (3%), zaćma (3%), neuropatia obwodowa (3%) i zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej (3%). Częstość występowania działań niepożądanych opiera się na częstości występowania zdarzeń niepożądanych z jakiejkolwiek przyczyny u pacjentów ze szpiczakiem mnogim narażonych na belantamab mafodotin, w przypadku których, po dokładnej ocenie, związek przyczynowy między produktem leczniczym, a zdarzeniem niepożądanym jest co najmniej uzasadnioną możliwością. Bezpieczeństwo stosowania belantamabu mafodotin było oceniane u więcej niż 7500 pacjentów ze szpiczakiem mnogim, w tym u 516 pacjentów którzy otrzymywali belantamab mafodotin w potrójnym skojarzeniu w badaniu DREAMM-6 (otwarte badanie fazy I/II dotyczące ustalenia dawki), badaniach DREAMM-7 i DREAMM-8 oraz u 312 pacjentów, którzy otrzymywali belantamab mafodotin jako monoterapię w badaniach DREAMM-2 i DREAMM-3. Uwzględniono również działania niepożądane występujące u pacjentów po wprowadzeniu produktu do obrotu. Działania niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, leczonych belantamabem mafodotin. Szczegóły patrz ChPL. W zbiorczych zestawieniach danych z 3 badań dotyczących belantamabu mafodotin w skojarzeniu z innymi terapiami (n = 516), DREAMM-6 (otwarte badanie I/II fazy, badanie dotyczące określenia dawki), DREAMM-7 i DREAMM-8, objawy dotyczące oczu były zgłaszane i uwzględniane w wynikach badania okulistycznego i działaniach niepożądanych dotyczących oczu. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi (>25%) były obniżona ostrość widzenia (90%), zmiany dotyczące rogówki, stwierdzane na podstawie wyników badania okulistycznego (89%), niewyraźne widzenie (62%), suchość oka (44%), uczucie ciała obcego w oczach (40%), światłowstręt (37%), podrażnienie oka (35%) i ból oka (27%). Zmiany dotyczące rogówki (keratopatie, takie jak powierzchowna punktowa keratopatia i złogi przypominające mikrocysty) były zgłaszane na podstawie wyników badania okulistycznego jako stopień 1. u 5% pacjentów, stopień 2. u 14%, stopień 3. u 59% i stopień 4. u 12%. Przypadki owrzodzenia rogówki (wrzodziejące i infekcyjne zapalenie rogówki) zgłaszano u <1% pacjentów (n = 5). Co najmniej 1 wynik badania rogówki lub zdarzenie związane z BCVA (stopień ł2.) zgłoszono u 86% pacjentów. Poniżej podsumowano pogorszenie widzenia u pacjentów z prawidłowym początkowym widzeniem (równoważna ostrości wzroku wg tablic Snellena 20/25 lub lepsza w co najmniej jednym oku) oraz wyniki badania rogówki na podstawie zbiorczych danych dotyczących belantamabu mafodotin w skojarzeniu z innymi terapiami. Mediana czasu trwania i ustąpienie pierwszych zdarzeń dotyczących oczu w badaniach klinicznych (DREAMM-6, DREAMM-7, DREAMM-8; n = 516). Szczegóły patrz ChPL. W badaniach DREAMM-6, DREAMM-7 i DREAMM-8 (n = 516) częstość występowania reakcji związanych z infuzją (ang. infusion-related reaction, (IRR)) wynosiła 6%. Prawie wszystkie reakcje związane z infuzją zostały zgłoszone jako stopień 1. (2%) i stopień 2. (4%), podczas gdy u <1% pacjentów zgłoszono IRR stopnia 3. 1 pacjent przerwał leczenie z powodu reakcji związanych z infuzją. Częstość występowania reakcji związanych z infuzją wynosiła 4% podczas pierwszej inf., <1% podczas drugiej inf. i 2% podczas kolejnych inf. Reakcje związane z infuzją opanowano u 3% pacjentów poprzez zmniejszenie dawki, a u 41% poprzez opóźnienie podania dawki, podczas gdy 50% pacjentów wymagało dodatkowej premedykacji. W badaniach DREAMM-6, DREAMM-7 i DREAMM-8 (n = 516) zdarzenia związane ze zmniejszoną liczbą płytek krwi (małopłytkowość i zmniejszenie liczby płytek krwi) wystąpiły u 74% pacjentów. Zdarzenia związane ze zmniejszoną liczbą płytek krwi stopnia 2. wystąpiły u 10% pacjentów, stopnia 3. u 26%, a stopnia 4. u 33%. Klinicznie istotne krwawienie (łstopnia 2.) wystąpiło u 5% pacjentów ze współistniejącą obniżoną liczbą płytek krwi (stopień 3. do 4.). Te klinicznie istotne zdarzenia dotyczące krwawienia obejmowały: małopłytkowość, zmniejszenie liczby płytek krwi, krwawienie z nosa, krwotok z dróg moczowych, krwotok hemoroidalny, krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z jamy ustnej, krwotok mózgowy i krwiomocz i były stopnia 2. u <1%, stopnia 3. u 2%, stopnia 4. u 3% i stopnia 5. u <1% pacjentów. Mediana czasu do wystąpienia trombocytopenii wynosiła 8 dni (zakres: 1, 659). Mediana czasu pierwszego wystąpienia małopłytkowości wynosiła 15 dni (zakres: 1, 361). Małopłytkowość leczono u 35% pacjentów poprzez zmniejszenie dawki i u 44% poprzez opóźnienie podania dawki, podczas gdy 2% wymagało trwałego zaprzestania leczenia. W badaniach DREAMM-6, DREAMM-7 i DREAMM-8 (n = 516), COVID-19 zgłoszono u 23% pacjentów, z czego 4% w stopniu 3. i <1% w stopniu 4. U mniej niż 1% pacjentów z COVID-19 zakończyło się zgonem, u <16% wystąpiło zdarzenie wymagające opóźnienia dawki, a u <1% wymagało trwałego zaprzestania leczenia. W badaniach DREAMM-6, DREAMM-7 i DREAMM-8 (n = 516) zapalenie płuc zgłoszono u 18% pacjentów, z czego 9% w stopniu 3. i <1% w stopniu 4. 2% przypadków zapalenia płuc zakończyło się zgonem, w <1% wymagało zmniejszenia dawki, w 11% doprowadziło do opóźnienia podania dawki, a w 2% wymagało trwałego zaprzestania leczenia. W badaniach DREAMM-6, DREAMM-7 i DREAMM-8 (n = 516) zapalenie płuc związane z COVID-19 zgłoszono u 5% pacjentów, z czego 3% w stopniu 3. i <1% w stopniu 4. U 1% pacjentów zakończyło się zgonem, u 4% wystąpiło zdarzenie wymagające opóźnienia dawki, a u <1% wymagało trwałego zaprzestania leczenia. W badaniach DREAMM-6, DREAMM-7 i DREAMM-8 (n = 516) 226 pacjentów było w wieku poniżej 65 lat, 211 pacjentów było w wieku od 65 do mniej niż 75 lat, a 79 pacjentów było w wieku 75 lat lub starszych. Poważne zdarzenia niepożądane wystąpiły u 45% pacjentów w wieku poniżej 65 lat, w porównaniu z 60% u pacjentów w wieku od 65 do mniej niż 75 lat i 56% u osób w wieku 75 lat lub starszych. Najczęstszym ciężkim działaniem niepożądanym było zapalenie płuc zgłaszane u 9% pacjentów w wieku poniżej 65 lat, 17% w grupie wiekowej od 65 do poniżej 75 lat i 9% w grupie 75 lat i starszych. Zdarzenia dotyczące oczu (stopnia 3. lub 4.) wystąpiły u 76% pacjentów w wieku poniżej 65 lat, w porównaniu z 79% u osób w wieku od 65 do mniej niż 75 lat i 71% u osób w wieku 75 lat lub starszych.

Nie jest znane specyficzne leczenie w razie przedawkowania belantamabu mafodotin. W przypadku podejrzenia przedawkowania, pacjenta należy obserwować pod kątem wystąpienia niepożądanych objawów przedmiotowych i podmiotowych i wdrożyć leczenie wspomagające.

Belantamab mafodotin jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG1 kappa skoniugowanym z produktem cytotoksycznym mcMMAF. Belantamab mafodotin wiąże się z antygenem dojrzewania komórek B (B cell maturation antigen, BCMA) na powierzchni komórki i szybko ulega internalizacji. Wewnątrz komórki nowotworowej uwalniany jest produkt cytotoksyczny (cys-mcMMAF), który zakłóca funkcjonowanie sieci mikrotubul, prowadząc do zatrzymania cyklu komórkowego i do apoptozy. Przeciwciało zwiększa również rekrutację i aktywację komórek efektorowych, zabija komórki guza poprzez zależną od przeciwciała cytotoksyczność komórkową i fagocytozę. Apoptozie indukowanej przez belantamab mafodotin towarzyszą markery immunogennej śmierci komórki, które mogą wspomagać adaptacyjną odpowiedź immunologiczną na komórki nowotworu.

1 fiol. z proszkiem zawiera 70 mg lub 100 mg belantamabu mafodotin. Po rekonstytucji w 1,4 ml lub 2 ml wody do wstrzyk., każdy ml roztw. zawiera 50 mg belantamabu mafodotin. Belantamab mafodotin jest koniugatem przeciwciała i leku (ang. (ADC)) zawierającym belantamab, defukozylowane humanizowane przeciwciało monoklonalne IgG1k skierowane przeciwko antygenowi dojrzewania komórek B (B cell maturation antigen, BCMA), wytwarzane z wykorzystaniem linii komórkowej ssaków (jajniki chomika chińskiego) przy użyciu technologii rekombinacji DNA, które skoniugowano z maleimidokaproilo-monometylo-aurystatyną F (mcMMAF).